هرچند که نخست‌وزیر عراق در دیدار با دونالد ترامپ از شهدای جبهه مقاومت دفاع نکرد و این سکوت در فضای سیاسی و رسانه‌ای خبرساز شد، اما واقعیت آن است که روابط دولت‌های ایران و عراق پس از سقوط دیکتاتوری صدام، همواره فراتر از این اتفاقات مقطعی و رفتارهای خاص دیپلماتیک بوده است. عراق در تمام این سال‌ها شریک راهبردی و متحد کلیدی برای حاکمیت ما به شمار می‌رود و پیوندهای دو کشور چنان عمیق، تاریخی و چندلایه است که با معادلات روزمره سیاسی یا دیدارهای رسمی با سران استکبار دچار تزلزل نمی‌شود. این روابط راهبردی، ریشه در اشتراکات عمیق فرهنگی، مذهبی و البته خون‌های پاکی دارد که برای حفظ امنیت دو ملت و کل منطقه بر زمین ریخته شده است.
تجلی واقعی و عینی این شراکت راهبردی را نباید تنها روی کاغذ و در توافق‌نامه‌های رسمی جست‌وجو کرد، بلکه باید آن را در میدان عمل و در جاده‌های منتهی به کربلا دید. پیاده‌روی اربعین به خوبی نشان می‌دهد که همبستگی ملت ایران و عراق تا چه اندازه ناگسستنی است. هنگامی که موکب‌داران عراقی با خلوص نیت، تمام دارایی خود را برای پذیرایی از زائران ایرانی به میدان می‌آورند و زائران ایرانی نیز با احترام و قدرشناسی پاسخگوی این مهمان‌نوازی بی‌دریغ هستند، توطئه‌های طراحی‌شده برای جدایی دو ملت عملاً رنگ می‌بازد. در این مسیر طولانی، همگان زیر پرچم اباعبدالله الحسین (ع) یک زندگی صمیمانه و برادرانه را تجربه می‌کنند و نشان می‌دهند که قلب‌های مردم دو کشور بسیار به یکدیگر نزدیک‌تر از تحلیل‌های سیاسی است.
این برادری و پیوند عمیق، صرفاً در روزهای پرشور اربعین خلاصه نمی‌شود؛ بلکه اوج آن را در روزهای سخت و تلخ نیز شاهد بوده‌ایم. هنوز فراموش نکرده‌ایم که چگونه خیابان‌های شهرهای مختلف عراق، صحنه حضور میلیونی، خیره‌کننده و بغض‌آلود مردم در مراسم تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب بود. این حضور بی‌نظیر و تاریخی اثبات کرد که قدرشناسی عراقی‌ها از رهبران جبهه حق، در حصار مرزهای جغرافیایی محدود نمی‌ماند. مردم عراق با آن تشییع باشکوه نشان دادند که رهبران مقاومت را متعلق به تمامی جهان اسلام می‌دانند و این پیام روشن را به دنیا مخابره کردند که در مکتب مقاومت، خون ایرانی و عراقی برای دفاع از عزت و کرامت انسانی برای همیشه در هم آمیخته است.
اکنون و در امتداد همین مسیر روشن، یکی از زیباترین و پرمعناترین جلوه‌های پیاده‌روی اربعین، برافراشته شدن عکس رهبر شهید انقلاب در دستان زائران ایرانی و عراقی است؛ تصاویری که به شکلی معنادار در کنار عکس‌های درخشان شهدای بزرگ مقاومت، یعنی حاج قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس، بر سینه زائران یا روی کوله‌پشتی‌هایشان نقش بسته است. حُسن بزرگ و کارکرد بنیادین در دست داشتن این عکس‌ها آن است که به عنوان یک رسانه قدرتمند و مردمی، پاسخی کوبنده به همان سکوت‌های سیاسی و تلاش‌های تفرقه‌افکنانه ارائه می‌دهد. هنگامی که یک جوان عراقی تصویر رهبر شهید و حاج قاسم را در کنار فرمانده قهرمان کشور خود، ابومهدی المهندس، به اهتزاز درمی‌آورد، به این معناست که پیام مقاومت سینه به سینه منتقل شده است. این قاب‌های درهم‌آمیخته، مانیفست زنده همبستگی ماست و به صراحت یادآوری می‌کند که مسیر عزت و ایستادگی، با قدرت و شانه به شانه یکدیگر تا رسیدن به پیروزی نهایی ادامه خواهد یافت.
