معرفی کتاب فقه رسانه در اسلام
فقه رسانه، درصدد تبیین قوانین و احکامی است که اسلام در قالب احکام پنجگانه وجوب، استحباب، حرمت، کراهت و اباحه برای فعالیتهای رسانهای بیان کرده است و ابزار رسانه نیز در ردیف متعلق حکم بررسی میشود.
از مهمترین اهداف این کتاب، تبیین فعالیتهای رسانهای و بیان باید و نبایدها، شایدها و نشایدها، ضرورت و اهمیت فقه رسانه از منظر اسلام است؛ زیرا در جهان معاصر، رسانه مانند هر ابزار و فعالیت دیگري، دو چهره مثبت و منفی دارد و در دو قالب دفاعی و هجومی به کار میرود.
در این اثر، نگارنده با بهرهگیری از آیات و روایات، به لزوم و نقش تبلیغ در عرصه جهانی میپردازد و با بيان انواع رسانههای دیداری، شنیداری و نوشتاری، نقش هر یک را در انتقال و گسترش فرهنگ عدالت خواهی، ستمستیزی و تعلیم و تربیت بیان میکند.
در صفحه 288 کتاب آمده است:
امر خبررسانی در اسلام، همانند راه رفتن روی طناب برگودال آتش است و حرکت بر روی تیغه شمشیر است و شخصی که خبری را تولید یا منتشر میکند به لوازم و ملازمات خبر نیز توجه کند. مثلاً اگر خبرگزاری خبری را منتشر میکند باید تمام جوانب محدده خبر را بررسی کند و نسبت به صحت آن مطمئن شود، البته این بخش اصلی است اما بخش دیگر توجه به لوازمات خبر و آثاری است که از خود به جا میگذارد؛ زیرا گاهی عناوینی وجود دارد که مربوط به خبر نیست، ولی خبر در شرایطی این عناوین را با خود همراه میسازد. مثلاً عنوان «القاء و ايجاد بأس»، بالدات با خبر ملازمهای ندارد و برای خبر تعریف نشده است، ولی مخبر خبر گاهی در شرایطی خبر را نقل و منتشر میکند که موجب القاء و ایجاد یأس میشود.
پس یک سلسله عناوین مانعهای وجود دارد که کاری به خبر دهنده ندارد ولی به نشر آن ارتباط پیدا میکند و اینها به شکلی اهداف ثانوی خبر میشوند؛ هر چند به کارگیرنده خبر اصلا چنین هدفی نداشته باشد که در خبر خود از غیبت، تهمت، دروغ و اشاعه فحشاء حرفی به میان آورد ولی خبر او به دلیل استفاده از این نوع عناوین حرام و ممنوع شده است؛ چون با توجه به این که به جنبه غیبتی خبر نظری نداشته ولی با استفاده از غیبت که در ذات خود خبر از بدی مستور یک مؤمن است که شرعا عنوان حرمت روی آن بار شده است خبر را حرام کرده و این عنوان به صورت ذاتی روی خبر آمده است.
