تأملی فلسفی پیرامون هوش مصنوعی
به نظر میرسد رفتارهای ادراک-پایۀ هوش مصنوعی، علیالاصول با رفتارهای ادراک-پایۀ انسان، «اینهمانی کیفی» یا «وحدت نوعی» پیدا نمیکنند.
رفتارهای ادراک-پایۀ هوش مصنوعی در توازی با شناخت الگوریتمی قرار دارند. شناخت الگوریتمی، شناختی قاعدهمند است و شناخت قاعدهمند ضرورتاً شناختی کُلّی است.
رفتارهای هوش مصنوعی الگوریتمیک و قاعدهمند و به تبع در توازی با ادراک کُلّی و مفهومی انسانی است، نه ادراک پدیداری، حضوری و شخصی.
در پیمایشهای کلان، به جای نمونهبرداری تصادفی، میتوان با تکیه بر هوش مصنوعی حجم بسیار بالاتری از دادهها -حجمی نزدیک به کلّ جامعۀ آماری- را تجزیه و تحلیل کرد. اما به نظر میرسد در عین تصدیق به فایده و لزوم استفاده از هوش مصنوعی، این نوع دیدگاههای رادیکال از نقش شناختهای پدیداری در علم اجتماعی غفلت میورزند…..
دکتر سید علی سیدیفرد، عضو گروه فلسفۀ علوم انسانی مؤسسۀ حکمت و فلسفۀ ایران
مطالعه کامل در شماره ششم فصلنامه خردورزی
