بیش از ۱۰۰ شرکت و استارتآپ پیشرو در اقتصاد دیجیتال کشور، با امضا بیانیهای خواستار پایان دادن به سیاستهای محدودکنندۀ اینترنت شدند.
به گزارش روابطعمومی انجمن تجارت الکترونیک تهران، در متن این بیانیه آمده است:
«ما صد شرکت و استارتاپ پیشروی اقتصاد دیجیتال کشور، خواستار پایان دادن قطعی به سیاستهای محدودکنندهی اینترنت و ضد امنیتی کشور هستیم. «رفع فیلتر شبکههای اجتماعی و وبسایتهای آموزشی و مهارتی پربازدید»، «افزایش سرعت و پهنای باند بینالملل» و «رفع محدودیت پروتکلهای نوظهور از جمله HTTP 3.0 و IPV6» مطالبهی جدی ما است.
طولانی شدن روند رفع فیلتر و محدودیتها علیرغم وعدههای رییسجمهور و موضعگیریهای وزارت ارتباطات، منجر به صدمات امنیتی، بیاعتمادی گسترده و طولانیشدن آسیبهای جبرانناپذیر به اقتصاد دیجیتال کشور شده است؛ «اینترنت آزاد و پرسرعت برای تمام مردم ایران»، ریشهی درخت اقتصاد دیجیتال کشور و امید جوانان برای خلق آیندهای روشنتر است.
ما فعالان اقتصاد دیجیتال کشور انتظار داریم هرچه سریعتر شاهد اقدامات عملی در این حوزه باشیم.»
نامهای که از سوی جمعی از استارتآپها خطاب به سیاستگذاران نوشته شده و خواستار پایان دادن به سیاستهای محدودکننده اینترنت است، هرچند از منظر دغدغه واقعی و فوریت مسئله قابل همدلی است، اما از منظر استراتژی ارتباطی و تکنیک اقناع چند نقطه ضعف جدی دارد:
1. زبان بیش از حد اعتراضی و احساسی
لحن کلی نامه شبیه فریاد اعتراض است تا یک مکاتبه سیاستی. این ادبیات، هرچند برای جلب توجه رسانهها مفید است، اما برای تاثیرگذاری بر بدنه تصمیمگیر – که اغلب به زبان مستدل و مستند واکنش مثبت نشان میدهند – کارایی کمتری دارد.
2. فقدان داده و شواهد کمی
نامه بیشتر بر تجربه زیسته فعالان و آسیبهای کلی تمرکز دارد و کمتر به ارائه آمار دقیق از ضررهای اقتصادی، کاهش سرمایهگذاری یا مهاجرت نیروی انسانی پرداخته است. اعداد معتبر میتوانستند استدلال را چند برابر قدرتمندتر کنند.
3. بیان صرفاً مطالبهمحور بدون ارائه راهکار اجرایی
پایان دادن به محدودیت اینترنت یک هدف کلی است، اما مسیر رسیدن به آن در این نامه توضیح داده نشده؛ مثلاً میتوانست پیشنهادهایی برای مدلهای کنترل محتوا مبتنی بر هوش مصنوعی، یا سازوکارهای مشروطسازی رفع فیلترینگ ارائه دهد تا مانع مقاومت سیاسی شود.
4. عدم درنظر گرفتن ملاحظات طرف مقابل
نامه تقریباً هیچ اشارهای به دلایل حاکمیت برای اعمال این سیاستها ندارد و همین باعث میشود گیرنده پیام حس کند نویسندگان یا مسئله امنیت و حاکمیت داده را درک نمیکنند یا عامدانه نادیده گرفتهاند. این وضعیت شانس گفتوگو را کم میکند.
5. چارچوب محدود به جامعه استارتآپی
نامه از منظر «کسبوکارهای نوآور» نوشته شده و کمتر به جنبه حقوق شهروندی، آموزش، پژوهش و زندگی روزمره مردم پرداخته است؛ حال آنکه گسترش مخاطب و همصدا شدن با طیف وسیعتری از جامعه میتواند قدرت چانهزنی را بالا ببرد.
