مجتبی فلاحتی، پژوهشگر حوزه موسیقی و فقه:
موسیقی، نافذترین و اثرگذارترین هنر بر تمام قوای شناختی، درونی و باطنی انسان است.
روانشناس نهایتاً میتواند بگوید موسیقی بد اینگونه تأثیر را دارد و فلان موسیقی دارای تأثیر دیگری است و خوب و بد هم نباید در مرحلۀ اولیه در روانشناسی بحث شود؛ اما اینکه آیا این تأثیرات مثبت است یا منفی، یا ممنوع است یا مجاز، یا مضر است یا نافع و یا حلال است یا حرام، دیگر در حیطۀ علوم توصیفی و descriptive نیست.
موسیقی میتواند آنقدر در شخصیت و سرنوشت انسانها تأثیر بگذارد که آنها را به گمراهی ببرد. خواه موسیقیِسازی و خواه موسیقیِ آوازی؛ مخصوصاً موسیقیِ آوازی که با متنی که ارائه میکند، انسان و افکار و قلب و علایق او را دگرگون میکند.
مذمت موسیقی دارای ریشههای تاریخی، تمدنی و دینی متعدد است که اگر بخواهیم منصفانه به قضیه نگاه کنیم، تمام تمدن شناسان تاریخ، دوگونه به موسیقی نگریستهاند. آنها گفتهاند: «موسیقی، هم آثار مثبت بسیار زیادی روی فرد و اجتماع دارد و هم میتواند آثار مخرب زیادی داشته باشد».
اگر مسئولین حکومت، دانشمندان یک جامعه، کسانی که نبض اقتصاد جامعه دست آنهاست، مانند تجار، بانکها، مؤمنین، حزباللهیها، جانبازان، رزمندگان، خانوادههای شهدا، مسجدیها و اربعینیها اصلاح شوند، مردم خودبهخود اصلاح میشوند.
تا زمانیکه خواص، دانشمندان یک جامعه، علمای حوزه، علمای دانشگاه، مسئولین امر و متدینین توجیه علمی و دانشی نکنند و در صدد التزام عملی پیدا کردن این مبانی و این اصول و شاخصهها نباشند، طبیعتاً نباید هیچ انتظاری برای تغییر شرایط داشته باشیم.
مطالعه کامل این گفت و گو در شماره ششم فصلنامه خردورزی
